Jaki poplon pod buraki, ziemniaki, rzepak i kukurydzę? Dobór ma znaczenie.

Dobry poplon powinien być dobrany nie tylko do terminu siewu, ale przede wszystkim do uprawy, która pojawi się na polu później.

Dobierając międzyplon do konkretnej uprawy, możemy osiągnąć wiele korzyści.

W przypadku buraków stosuje się specjalnie dobrane mieszanki przygotowujące glebę pod tę uprawę. Najczęściej występują w nich takie gatunki jak: ramtil, facelia, owies szorstki, seradela, kapusta abisyńska, len oleisty, koniczyna aleksandryjska, rzodkiew głęboko korzeniąca, wyka jara czy groch pastewny.

Korzyści z ich zastosowania to między innymi lepsze i bardziej wyrównane wschody buraka, mniejsza presja patogenów, w tym nicieni i mątwika, większa dostępność organicznego fosforu oraz dodatkowy azot.

Ziemniaki, jako roślina wymagająca dobrej struktury gleby i wysokiej zdrowotności stanowiska, również korzystają z dobrze dobranych międzyplonów. Szczególnie ważne jest ograniczenie presji nicieni oraz infekcji wirusami nekrotycznej kędzierzawki tytoniowej (TRV). Tutaj również mamy uruchomienie składników pokarmowych NPK oraz dodatkową próchnicę.

Rośliny często występujące w mieszankach typowych pod ziemniaki to: koniczyna perska, koniczyna aleksandryjska, ramtil, rzodkiew oleista, wyka jara, groch pastewny oraz łubin wąskolistny.

Rzepak i zboża mają swoje specyficzne wymagania, dlatego w ich przypadku również warto sięgać po specjalistyczne mieszanki. Poprawiają one zdrowotność stanowiska, zwiększają ilość próchnicy i poprawiają kulturę gleby. Nie można też zapominać o korzyściach wynikających z dodatkowego bilansu składników pokarmowych.

W przypadku kukurydzy trzeba dobrze przemyśleć, czy lepszym wyborem będzie mieszanka wymarzająca, czy taka z udziałem roślin zimujących. Na glebach lekkich istnieje ryzyko suchej, wczesnej wiosny, a niszczenie zielonego poplonu w marcu może wiązać się z pewnym zagrożeniem. Jednocześnie poplon niezimujący często nie zdąży w pełni wyrosnąć i pozostawia niedosyt, że można było uzyskać lepszy efekt.

Gatunki najczęściej stosowane pod kukurydzę to: koniczyna biała, ramtil, koniczyna perska, kapusta abisyńska, facelia, len oleisty, żyto ozime, sorgo, koniczyna inkarnatka, rzodkiew głęboko korzeniąca, słonecznik, groch pastewny oraz wyka ozima.

Pozostałe mieszanki można zaliczyć do bardziej uniwersalnych, możliwych do zastosowania w różnych płodozmianach. Jedne mają za zadanie szybko zakryć glebę i ograniczyć parowanie, inne — dzięki wysokiemu udziałowi roślin motylkowych — wspierają produkcję azotu.

Coraz częściej pojawiają się także wsiewki w uprawę główną. Ma to miejsce w rzepaku, zbożach czy kukurydzy. Przy ciepłej jesieni i wczesnym siewie rzepaku, nawet na koniczynach czy seradeli, można zaobserwować bakterie brodawkowe, czyli realną produkcję azotu. Jednocześnie, bez bardzo dobrej znajomości herbicydów, istnieje duże ryzyko zachwaszczenia plantacji głównej.

Podsumowując, międzyplony to bardzo dobre rozwiązanie, jeżeli zależy nam na:

· poprawie struktury gleby,

· zmniejszeniu presji patogenów w glebie,

· zwiększeniu ilości próchnicy,

· pobudzeniu życia mikrobiologicznego,

· uruchomieniu składników pokarmowych z głębszych warstw gleby.

Sam dobór gatunków to jednak dopiero pierwszy krok — równie ważne jest to, kiedy i jak poplon zostanie wysiany.

Andrzej Dawidowicz
Dział Handlowy