Dlaczego jesienna ochrona rzepaku to inwestycja, nie koszt?

Rzepak ozimy to jedna z najbardziej wymagających roślin uprawnych, a jego powodzenie zależy w dużej mierze od decyzji i zabiegów podejmowanych przez rolnika już w okresie jesiennym. Kluczowe znaczenie ma tu wybór odpowiedniego pola, sposób przygotowania gleby, termin i gęstość siewu, dobór odmiany, nawożenie, zwalczanie chwastów i szkodników, a także jakże istotna dla uprawy rzepaku jesienna regulacja wzrostu połączona z ochroną fungicydową.

               Rzepak charakteryzuje się wyjątkową zdolnością do gromadzenia składników pokarmowych jesienią, co później wykorzystuje po rozpoczęciu wegetacji wiosennej. Mówi się, że rzepak buduje swój plon już jesienią, dlatego też to właśnie tempo i jakość rozwoju jesiennego w dużym stopniu przesądza o przyszłym plonie. Aby w pełni wykorzystać ten potencjał, należy maksymalnie wydłużyć okres wegetacji jesiennej, co pozwala roślinie zgromadzić większe zasoby.

Optymalny rozwój przed zimą oznacza, że rzepak powinien wytworzyć 8–10 liści, silną szyjkę korzeniową oraz nisko położony pąk wierzchołkowy. System korzeniowy musi być rozbudowany i głęboki. Nadmierny rozwój części liściowej jest niepożądany – liście i tak obumierają zimą, a dodatkowo zwiększają ryzyko infekcji chorobowych.

Regulacja wzrostu ma na celu nadanie roślinie korzystnego pokroju, czyli ograniczenie masy nadziemnej, obniżenie położenia pąka wierzchołkowego i wzmocnienie systemu korzeniowego.

Na rozwój rzepaku w dużym stopniu wpływa również dostęp do światła. Dlatego tak ważne jest przestrzeganie prawidłowych– około 40–50 roślin na m². Dzięki temu każda roślina ma lepsze warunki świetlne i może w pełni zaprezentować cechy swojej odmiany.

Obok tak istotnej regulacji jesienią rzepak narażony jest na szereg chorób, na plantacjach w tym okresie można zaobserwować objawy suchej zgnilizny kapustnych, szarej pleśni, czerni krzyżowych i mączniaka rzekomego oraz coraz częściej pojawiającej się cylindrosporiozy oraz werticilliozy. Jenak za chorobę o największym znaczeniu jesiennym będącą bezpośrednim dużym zagrożeniem dla plantacji uznaje się suchą zgniliznę kapustnych. Wymienione choroby efektywnie zwalczane są przy zastosowaniu środków ochrony roślin zawierających substancje chemiczne zaliczane do grupy triazoli, które w zależności od wybranej z grupy wykazują działanie zarówno regulujące pokrój oraz grzybobójcze.

Doskonałym przykładem stanowiącym dokładnie takie kompleksowe działanie jest zabieg wykonywany momencie gdy rzepak osiągnie 4-6 liści wykorzystując mieszaninę dwóch triazoli tebukonazolu oraz metkonazolu,  które wzajemnie uzupełniają się w obrębie działania silnie grzybobójczego (Syrius 250 EW)  oraz uzupełniającego grzybobójczo z naciskiem na mocniejszą regulację łanu (Remocco 60/Plexeo 60EC).

Przy zabiegach jesiennych warto pamiętać również o jakże istotnym znaczeniu szkodników jesiennych rzepaku. W tym okresie plantacje nowo wysiane narażone są na największe szkody wynikłe z żerowania pchełki rzepakowej oraz śmietki kapuścianej, jednakże warto pamiętać też o innych szkodnikach pojawiających się później jak chowacz galasówek, tantniś krzyżowiaczek oraz gnatarz rzepakowiec jak i o potrafiących wyrządzić duże szkody ślimakach.

Aby przeciwdziałać żerowaniu wspomnianych szkodników do naszego jesiennego zabiegu fungicydowego zalecamy dołączyć środki zawierające lambda-cyhalotryne, będącą związkiem z grupy pyretroidów o działaniu kontaktowym i żołądkowym, która bezpośrednio zadziała na występujące na plantacji osobniki, np. TopGun 050 CS.

W przypadku gdy mamy do czynienia ze ślimakami natomiast zalecamy zastosować na nasze plantacje produkt Lima Oro 5GB w dawce 4kg/ha, preparat pod postacią granulek rozsypany na plantacji rzepaku wydziela intensywny atraktant dla ślimaków przyciągając je, a poprzez żołądkowe działania metaldehydu będącego substancją aktywną produktu doprowadza do ich śmierci.